Reis mee met Idske

quarantaine

Dit keer niet over een reis, of over een geplande reis. Maar gewoon vanuit huis, bij m’n ouders.  Want reizen zit er voorlopig niet in.

Zit je dan, 5 dagen van thuis quarantaine. Ik merk dat ik het steeds zwaarder vind, echt waar. Ik ben bij m’n ouders. Best wel gek, thuis met mijn ouders en niet voor een weekendje. Het gaat goed , we hebben allemaal onze eigen werkplek. Ieder zijn eigen routine, al lunchen en dineren we met zijn allen. Zoals we deden toen ik nog thuis woonde. Ik mis mijn vrienden, het sociale contact, grappen en grollen tijdens de les, roeien , scouting, gewoon school. Dat teams is geweldig hoor, innovatie die ontzettend snel gaat, digitale lessen voor het overbrengen van theoretische kennis maar niet voor sociaal contact of praktijk kennis. Ik mis de kleinste dingen, goedemorgen zeggen tegen je klasgenoten en docent omdat je het lokaal komt inlopen. Kiezen naast wie je gaat zitten, gewoon omdat de keuze er is. Met z’n alle discussiëren over wat de volgende les is, een pauze met een groot deel van de klas en dan om een veel te kleine tafel gepropt zitten. Het allemaal niet zin hebben in de volgende les, vies kijken omdat iemand weer eens pindakaas op z’n brood heeft, iemand die klaagt omdat hij voor de zoveelste keer z’n boek is vergeten., nog snel even huiswerk overschrijven.  

Wat ik nog wel het meeste mis zijn mijn sporten en hobby’s . Het roeien, beetje klussen , grapjes maken, rondje roeien, biertje drinken en naar de HAS. Of op zaterdag naar scouting, met mijn 2 beste vriendinnen een opkomst draaien voor kinderen tussen de 10 en 12. Voor de kinderen hebben we een digitale opkomst, opdrachten die ze thuis met het gezin kunnen uitvoeren. Erg leuk, maar toch minder leuk omdat je niet met de kinderen bent, omdat je niet die bezorgde ouder langs krijgt met een vraag, of niet het plezier en fanatisme van de kinderen kan zien tijdens een spelletje of het gemok omdat ze wéér bootonderhoud moeten doen. De vraag ,met glimmende ogen vol hoop , die elke week weer komt, ‘’IDSKE mogen we alsjeblieft Buskruit spelen ?!’’. Na de opkomst met het stafteam mee zingen op k3, danssessies, heel hard lachen en het lokaal dweilen, en dan de rest van de avond blijven hangen onder het genot van een biertje, praten over de week en over de volgende opkomsten. Bovenal samen zijn met de mensen die je al zo lang kent.

Gewoon omdat we dit met z’n allen zo voor lief nemen, elke dag naar school mogen en kunnen, naar sporten kunnen ,onze hobby’s kunnen uitvoeren. Het is zo vanzelfsprekend, we doen het allemaal, we hebben allemaal onze dagelijkse en wekelijkse routine. En die word nu verplicht doorbroken.

Naast alle negatieve dingen die het met zich meebrengt, zijn er ook een hele hoop positieve dingen. Het  thuis werken, digitaal lessen volgen, online opkomsten gaat enorm vooruit. Waar men voorheen nog terug houdend was over of het wel kon, of het wel handig was. Laten we nu zien als samenleving dat het gewoon kan.  We kunnen allemaal thuis werken, we kunnen lessen geven en volgen vanuit ieders huis. Men neemt meer tijd voor zichzelf , althans op een andere manier. We gaan massaal weer hardlopen, de grote schoonmaak houden, opruimen. Of dat ene doen wat we altijd al hadden willen leren, zoals mijn broertje die is begonnen met coderen. Ik ga weer meer schrijven, ik vind het zo leuk om te doen.  En dus denk ik toch, ondanks alles , dat we er als samenleving met z’n allen beter uit gaan komen, wij als wereldbevolking laten zien dat we een virus als deze aan kunnen, dat we kunnen samenwerken als het nodig is, dat de wetenschap en de zorg al zo ver is dat de sterftecijfers onder de 10% blijft,  we gaan dit allemaal herinneren ,we schrijven geschiedenis.

Reacties

Reacties

Corrie van Aalst

Leuk verhaal en erg optimistisch! Jullie hebben gelukkig een betere leiding in Holland dan wij hier!
Veel liefs en groetjes aan de familie,
Corrie

Oma Leony

Wat een goed en leuk verhaal. Dank je wel, dat je dat met ons wilt delen. Ik had nooit in de gaten, dat je zo kunt schrijven. Mogelijk dat het nu in rust nog beter uit de verf komt. TOP meisje!👍😘

Opa

Wat kan jij je gevoel goed onder woorden brengen, knap hoor! Ben trots op je! En we zijn ons nu hopelijk allen bewust dat we een 'sociaal dier' zijn, samen maakt ons sterker! Niet meer vergeten ook als dit achter de rug is!

ROBIN

Het klinkt oud bakken Maar toen ik nog op zee was ging uit de haven weg .Je maakte de boot zee klaar En dan begon de reis van A naar B Volgende dag schoon maken Opruimen oude lading wat uit de ruimen kwam Of gewoon de boot soppen (uit de haven werd er altijd roet geblazen en zeker op witten schepen ziet het er niet uit) En dan begon de reis van Rotterdam via de kaap naar Azië onderweg nog hunkeren meestal buiten had de Want dan lost het weinig En al die tijd geen tv geen internet helemaal niks alleen je cassette bandjes En het belangrijkste elkaar Dus s.avonds een spelletje monopolie ( met dobbelstenen en geen creditcard) Lezen uit een boek gewoon top Wat ik wil zeggen je leerde elkaar kennen en niet via Facebook, Maar wie is dat leuke wichie dat naar Amerika gaat Zij vertelde je wat ze beleefde en thuis veryelde wat je miste Dus als je weer thuis of buiten was had zo veel te vertellen dat iedereen het leuk vond Dus wat ik bedoel dat je iedereen leert te waarderen en van elkaar houd zoals je bent Je zeevarder

Opa Johan

Idske, hartstikke goed verhaal van je. Het is een verhaal, wat alles van dit moment in zich heeft. Heel knap van je.

Oma Regtien

Lieve Idske,
Wat een prachtig verhaal fijn om het te lezen dank je wel.

Corrie van Aalst adank

Hi Idske,

Hoe gaat het nu! Ben blij voor je dat je het toch leuk vind om dingen uit te vinden waar je plezier in hebt, En dat je probeert er het beste van te maken. Tea denkt er hetzelfde over.
Heel veel groetjes ,corrie

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active